artuc

“Gene de Viyana’da olmalıydım, ama iyi değilim pek. Rahatım, hem de gözle görüşecek kadar rahatım, bu sn yıllarda olmadığım, ummadığım kadar rahatım, ne var ki, öksürüyorum sık sık, geceleri de bir çeyrekten çok sürüyor öksürüğüm. Prag’ ın havası sarstı belki, belki de daha seni tanımadan, gözlerine bakmadan önceki kötü Meran günlerinin etkisidir.

Nasıl kapkaranlık bir yer oldu Viyana… Oysa dört gün sabahtan akşama pırıl pırıl aydınlıktı. Neler dönüyor orada? Ben burada, yazmayı bırakmış, elimi şakağıma dayamış otururken neler hazırlanıyor orada?

Şimdi koltukta oturdum biraz, açık pencereden yağan yağmura baktım, türlü olasılıklar geçti usumdan, hastasın belki? Yorgun, bitik yatıyorsundur belki? Bayan K’ye başvursam mı? Sonra, kapı açılsa içeri Milena girse, diyorum! Tuhaftır, ama çok doğal, olacakmış gibi geldi bana.”

Franz Kafka – Sevgili Milena.

binlerce intikam sözcüğü ve onbinlerce acı vereceğini düşündüğün plan yaparsın da, şu lafı ettiğinde acıttığının yarısı kadar acıtmazlar…

ne anlamı var ki artık en sevdiğim o kolyeni taksanda? bir zamanlar gözlerimi her kapadığımda burnuma yanımda sen olmasan bile kıtalar ötesinden rüzgarın savurduğu kokunla banyo yapsan ne fark eder şimdi? bütün düşüncelerin değişmiş, hatalarını öğrenmiş, ilişki nedir bilmiş olsan bile… herşeyi doğru yapıyor, doğru söylüyor olsan bile… bütün egolarından sıyrılmış, bir bütün olmanın, hayatın merkezine koymanın ne olduğunu keşfetmiş de olsan…

gittikten sonra bir önemi kalmadı artık.

metin üstündağ’ ın tweet’ ini getirdi aklıma:
“sonra düşündüm de / sonra düşünmenin bir faydası yok ki / hiç kimseye!”

Ve artık bu imkansız ya,
İşte ben yapıyorum artık bunları kendim.

hayatımın en güzel hatasının başlangıcını yaptım.
her geçen yılla beraber, bu hatanın güzelliği daha da ortaya çıkacak. ve hatalarımın da güzel, çok güzel olabildiğini öğrendim.
olgunluğa bir adım daha attım.
kavramlarıma yeni bir anlam kazandırdım.
bir insan dokunuşu ne demekmiş bunu öğrendim.

geçen sene bugün; hayat, var oluş, evren, eş, dost, aşk denilen kavramlarla parçalara bölünmüş anlayış eşiğimin bir gün mutlaka yeterince gelişeceğine olan inancım başladı.

ben bu sene, geçen sene bugünü kutluyorum.
seninle olmasam da, bütün o kazandıklarım için. hatalarımın en güzeli için. sen için.

Uzun zamandır dinlemiyordum, özlemişim. Aybük saolsun hatırlattı. Bu da bu günün şarkısı olsun… Sözleri ayrıca bir güzeldir.